इकडे आल्यापासून एक जाणवलयं, माझं मसालेदार, चमचमीत पदार्थ खाण्याचं प्रमाण खूप कमी झालयं. Credit goes to Israeli
food. सकाळी चीझ सँडवीच खाताना माझं
मन धावत धावत भूतकाळात गेलं.
बघता बघता इस्राईल मध्ये येऊन मला दोन वर्ष पूर्ण झाली. प्रशांत-माझे
मिस्टर, ते माझ्याआधी वर्षभर इथे आले,
त्यामुळे इथल्या पदार्थांची ओळख मला त्यांच्याकडूनच
झाली. फार गोडवे गायल्यामुळे, मलाही 'कधी एकदा इकडे येऊन नवीन पद्धतीचे पदार्थ खातेय
असं झालं'. पण पहिल्या अनुभवानंतर सार्या
उत्साहाचा बोर्याच वाजला म्हणायचा. आम्ही पहिल्यांदा तेल-अविवला आऊटींग साठी गेलो.
बीचेस आणि जुने शहर फिरल्यावर हुम्मुस( चण्यापासोसून बनवलेला इथला प्रसिद्ध पदार्थ)
खायचा आमचा प्लॅन होता. "आज तू हुम्मुस एकदा खाल्लास की त्याच्या प्रेमात पडणार
हे नक्की!!!" या challenge
ची भर प्रशांतनी त्यात घातली
होती. ही त्यांच्याकडून दिली जाणारी पहिली ट्रीट होती. त्यामुळे आता काहीतरी वेगळं, भारी खायला मिळणार म्हणून माझ्या मनात "लड्डू फूट रहे थे" अशी भावना
होती.
झालं... ठरल्या प्रमाणे आम्ही बीच वर वेळ घालवून, रेस्टोरंटच्या स्ट्रीट वर आलो. बराच वेळ शोधून छोटंसं
रेस्टोरंट निवडलं, त्याच कारण ही असं,
बघा... बाहेर मेन्यू लावलेला तो इंग्रजीत होता म्हणजे
आत कोणीतरी इंग्रजी बोलणारं असलं पाहिजे असा तर्क लाऊन आम्ही आत टेबलवर जाऊन बसलो.
मग काही वेळातच पाणी आणि ऑर्डर द्यायच्या आधी अँटीपेस्तोच्या छोट्या छोट्या डिशेश टेबलवर
सर्व्ह झाल्या. त्यात वेगवेगळ्या २-३ प्रकारचे ऑलिव्ह्ज, मुरवलेली काकडी, कांदा आणि बीट्च सॅलाड होतं. ऑलिव्ह्ज
माझं भलतच आवडतं प्रकरण... त्यामुळे काहीतरी इंटरेस्टींग येणार टेबलवर असा अंदाज बांधला.
थोड्याच वेळात आमची ऑर्डर टेबलावर आली. हुम्मुस- ऑफ व्हाईट रंगाची भिजवून ऊकडलेल्या
चण्याची पेस्ट, त्यात लसूण,
तीळाची पेस्ट घातलेली असते, वर भरपूर ऑलिव्ह ऑइल आणि कोथिंबीर. अशी डिश पुढ्यात
आली, हे रोटी सारख्या गोल ब्रेडसोबत
खातात. असले पेस्ट सारखे पदार्थ भारतीय जेवणपद्धतीत नसल्याने थोडं कसतरी झालं,
पण पतिराजांनी एवढं कौतुकाने इथे आल्यावर पहिल्यांदा
काहीतरी मागवलयं म्हणल्यावर चेहर्यावरचे भाव तरी तसे नकोत का??? पण फलाफल आल्यावर
जरा बरं वाटलं, हे म्हणजे आपल्या
भजी, वडे, कट्लेट इ. च्या रांगेत बसणारं, चण्याचे वडे म्हणूया.
पहिला घास घेतला, तसं माझं तोंड बघण्यासारख
झालेलं. फलाफलच्या बाबतीतही तीच तर्हा... पहिला घास खाल्यावर टोमॅटो चा भलामोठा तुकडा
आला. तिखट, गोड, आंबट, खारट, कडू यापैकी मला माहित असलेल्या
सगळ्या चवी आठवून बघीतल्या, कशातच बसेना हे.. सगळा चवींचा गुंताच. या सगळ्या चवी आपल्या
भारतीय लोकांच्या रक्तात भिनल्यात. त्यात बाहेरचं खायचं म्हणलं की मी तरी... पाणीपुरी,
भेळ, सांबार- डोसा, मिसळ किंवा पंजाबी
भाज्या, मसालापापड, रसगुल्ले असच काहीतरी डोक्यात धरून चालते. त्यामुळे
इथेही असं चमचमीत मिळणार हेच माझ्या डोक्यात... अजुन २-३ घास खाल्ल्यावर, आता कुठे पळून जाउ असं वाटलं. तेच भाव माझ्या चेहर्यावर ऊमटू लागले (कदाचीत हे
सगळ्यांना दिसत असावं)." त्यामुळे हीला का आपण इथे घेऊन आलो?" किंवा "ही अशीच उठून जाणार तर नाही ना?"
असे विचार नक्कीच प्रशांतच्या मनात आले असणार...
दोघेही गप्पच... "अन्न हे पूर्णब्रम्ह" हे डोळ्यांसमोर आणून मी कसंबसं पोटात ढकललं...
हे झाल्यावर वरताण म्हणून...त्या अँटीपेस्तोच्या डिशेशचाही भरमसाठ चार्ज असलेले बील
आणि टीप ठेऊन आम्ही काढता पाय घेतला. अगदीच वाईट किंवा बेचव होते
हे पदार्थ असे नाही, पण जीव्हेच्या चोचल्यांमुळे जिवावर आले होते. घरी
आल्यावर मस्त झणझणीत मसालेभात पोटात गेल्यावर बरं वाटलं. काही दिवसांनी पुन्हा ह्यांच्या
आग्रहाखातर हुम्मुस खायला गेलो. तेव्हा आमच्या शहरातल्या एका प्रसिद्ध रेस्टोरंट मध्ये
गेलो. तिथे जरा बरं वाटलं. मग सकस,
पौष्टीक आहाराचे महत्त्व पटल्यावर
सारखेच तिकडे जाणे सुरू झाले.
आमच्या लॅब मध्ये भारतीय मुलगी नुकतीच post doc म्हणून रूजू झालीय. परवा तिच्याशी गप्पा मारता मारता, मी तिला विचारलं "हुम्मुस खाऊन बघितला का?" तेव्हा तिने
"हो" म्हणून कससच तोंड केलं. मला जाम हसू आलं. तेव्हा मला आमच्या या पहिल्या
ट्रीटची आठवण झाली.
घरच्या जेवणात बदल म्हणून आम्ही वेगवेगळे सॅलाड्स, बुरेका(चीझ सामोसे), फलाफल(चण्याचे वडे), हामेन्ताश कुकिज(त्रिकोणी बिस्किटे, त्यात चेरी,अंजीर असे भरलेले असते, पण फारशी गोड नसतात), खारी बिस्किटे असे खातो. हे इस्रायली पदार्थ आता
आवडीने खायची सवय लागलीय. अर्थात मी याची तुलना भारतीय पदार्थांशी कधीच करत नाही. जे
ते आपापल्या जागी उत्तम.
. इस्राईलच्या हवामान खात्याचा चांगला अनुभव असूनही असल्या गोष्टी मनात... नाही नाही...डोक्यात येउन गेल्या. पण तिथे पोहचल्यावर हा 'overconfidence' चा फुगा जोरात फुटनार होता.
